Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Przeglądasz jako GOŚĆ
Tytuł pozycji:

Novecento e postmodernità nella critica musicale di Fedele d’Amico. Riflessioni sul metodo storiografico di un corso universitario

Tytuł :
Novecento e postmodernità nella critica musicale di Fedele d’Amico. Riflessioni sul metodo storiografico di un corso universitario
Autorzy :
Raffaele Pozzi
Pokaż więcej
Temat :
composers of music
fedele d’amico
historiographical method
linguistic character of music
music criticism
Education
Źródło :
Journal of Educational, Cultural and Psychological Studies , Vol 0, Iss 20, Pp 245-259 (2019)
Wydawca :
LED Edizioni Universitarie, 2019.
Rok publikacji :
2019
Kolekcja :
LCC:Education
Typ dokumentu :
article
Opis pliku :
electronic resource
Język :
English
Spanish; Castilian
Italian
ISSN :
2037-7932
2037-7924
Relacje :
https://www.ledonline.it/index.php/ECPS-Journal/article/view/1905; https://doaj.org/toc/2037-7932; https://doaj.org/toc/2037-7924
DOI :
10.7358/ecps-2019-020-pozz
Dostęp URL :
https://doaj.org/article/b89a3caed6ec427e86ebae55f5e7825e
Numer akcesji :
edsdoj.b89a3caed6ec427e86ebae55f5e7825e
Czasopismo naukowe
The article examines a university course held in 1978 by the music critic Fedele d’Amico (Rome, 1912 - Rome, 1990) at the Faculty of Letters of the University of Rome La Sapienza. The course offers a reading of the twentieth century, through the analysis of the main movements and composers of the first half of the century, highlighting the historiographical method and the teacher’s critical positions. The historiographical method of Fedele d’Amico attempts to identify the dominant character of the twentieth century through a comparison with nineteenth-century music. This character resides, according to d’Amico, in the general tendency of 20th century composers to be «anti-nineteenth century», to mark the discontinuity with respect to the previous century. In the more radical experiences of modernity represented above all by expressionism, dodecaphony and the serial avant-garde of the Darmstadt mouvement, d’Amico underlines the destruction of the linguistic character of music which, according to him, is the foundation of understanding in musical listening. The author, emphasizing the reductionism of some of d’Amico’s statements, avoids a generic charge of conservatism by relating them to the crisis of modernism and to the spread, in the criticism of the arts during the seventies, of a new postmodern image of the twentieth century.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies